Drugie Wcielenie - Rozdział II

Halo alo!
Tak, wiem, dodaję rozdziały nieregularnie. Tak, wiem, jestem gupia ;_; Ale no cóż, takie życie, trolololo. Obiecuję, że raz na tydzień coś się tu pojawi;_;
 

   Jak na tą porę dnia mały bar w centrum miasta był kompletnie pusty. Normalnie właściciel nie mógł się odpędzić od klientów, ale dzisiaj było inaczej. Na ulicach nie było ani jednej żywej duszy. Wszystko było takie... ciche. A to dlatego, że cały kontynent azjatycki nawiedziła fala ogromnych upałów. W cieniu ponad 40 stopni, a w słońcu jeszcze więcej. Ludzie zazwyczaj zbierali się przy publicznych fontannach, gdzie można było łatwo i tanio się ochłodzić. Do czasu aż nie wyłączyli wody w kilku dzielnicach Tokio. Tylko niektóre lokale miały własne zbiorniki lub małe studnie. A właśnie w tym małym barze w centrum taki zbiornik był. Tylko ludzie byli zbyt leniwi, by tam przyjść. A jako że właścicielowi nie chciało się wydawać pieniędzy na pracowników, to pracował tam sam. I musiał się kisić w fartuchu w kuchni. I nie mógł po prostu zamknąć sklepu jak cala dzielnica, bo "ktoś mógł przyjść". No i przyszedł.
   Chłopak miał przydługie czarne włosy i przepiękne czekoladowe oczy. Nie podszedł od razu do kasy tylko usiadł w najbardziej oddalonym kącie. Z torby, którą miał przy sobie, wyciągnął jakąś książkę i zaczął czytać. I tak minęło dziesięć minut. Mężczyźnie zaczynało to grać na nerwy. Nic nie zamawiał, a korzystał z tego, że wewnątrz nie było tak gorąco.
   - Ekhem, ekhem! - chłopak poderwał głowę i spojrzał w jego stronę. - Młody, kupujesz coś? Jeśli nie, to wypad! - warknął.
   - Przepraszam, ale czekam na kolegę. Jak on przyjdzie to z pewnością coś zamówię, proszę się nie martwić - uśmiechnął się promiennie, ukazując aż zbyt idealne białe zęby.
   - Dobra, dobra... - mruknął sprzedawca i odwrócił się do niego plecami.
   I tak minął kwadrans, kiedy  do baru wpadł następny klient, także chłopak. Miał długie, związane w koński ogon włosy o kolorze czystego błękitu. Rozbiegane złote oczy rozglądały się uważnie po pomieszczeniu. Gdy zobaczył swojego przyjaciela odetchnął z ulgą i zdjął z uszu różowe słuchawki. Z uśmiechem na ustach podszedł do stolika.
   - Siemano, Seiryo! Sorry za spóźnienie, ale paczka przyszła i musiałem ją odebrać. Patrz jakie cudo! - pisnął, po czym wyciągnął z torby obszerną, biało - niebieską bluzę z żółtymi wstawkami i wizerunkiem hamburgera na prawym ramieniu. Przytulił ją jakby to była jego wymarzona dziewczyna, której swoją drogą nie miał, aż w końcu usiadł. - No więc, co tam u ciebie?
Brunet podniósł głowę znad książki i także się lekko uśmiechnął.
   - Znów zmieniłeś kontakty? Już przyzwyczaiłem się do tamtych fioletowych. Tak samo jak do fioletowych włosów. A chciałbym zauważyć, że to było niespełna dwa dni temu, Kyoshi.
   - Nie czepiaj się. Te mi się bardziej podobają - pokazał przyjacielowi język. - A tak naprawdę to o czym chciałeś pogadać?
   - O tych dziwnych snach. Powtarzają się. Znów.
   - Wiesz, to trochę dziwne. To już trwa prawie dwa tygodnie. Nadal jest w nich ta sama treść?
   - Tak jakby. Idę tym samym szkolnym korytarzem, a wokół mnie jak spod ziemi wyrastają różne postaci, których kompletnie nie kojarzę. Tyle że teraz... teraz coś jest inaczej. W końcu dochodzę na koniec tego korytarza, gdzie ktoś się pojawia. I nie mam bladego pojęcia czemu, ale chyba... chyba coś do niego czuję. Zawsze gdy go widzę robi mi się tak cieplej na sercu i mam ochotę go przytulić. Ale gdy się zbliżam, wszystko znika, a ja się budzę - wzdrygnął się na zamglone wspomnienie. Brunet podczas swoich snów próbował się powstrzymywać od podchodzenia do tajemniczej osoby, ale pragnienie było zbyt silne i w końcu budził się zlany potem bez jakichkolwiek informacji. Czuł, że on jest gdzieś blisko, że go zna, że już kiedyś go widział. - Już sam nie wiem co robić. Przez to cały czas jestem niewyspany. Nie mam już siły na to wszystko - przetarł twarz rękoma.
   - Nie ma się co zamartwiać, stary. A teraz zamówmy coś, jestem strasznie głodny - oblizał się, po czym podniósł się gwałtownie z krzesła i pobiegł do kasy. A właściciel przyjął jego zamówienie z niemałym entuzjazmem.
   Dania gotowe były gotowe dopiero po dziesięciu minutach. Co i tak było niezłym wynikiem zważywszy na to, że właściciel był straszliwym leniem. Zamówili sobie po ramenie, błękitnowłosy onigiri a brunet tempurę. Jedli w ciszy, kiedy duży, wyglądający jak cegła telefon zadzwonił piskliwym dzwonkiem. Brunet westchnął.
   - Odbierz. Nie zniosę dłużej tego cholernego dźwięku.
   - Dzięki! Jesteś najlepszy! - krzyknął wstając i wybiegając na zewnątrz. Po chwili wrócił, nadal trzymając komórkę przy uchu. - Wybacz, Teiko zemdlała i mama panikuje. Co jest z tymi kobietami... No nic, w każdym razie będę się zbierał. Do zobaczenia i w ogóle. Możesz zjeść moje onigiri! - rzucił jeszcze i wybiegł, zostawiając bruneta sam na sam ze swoimi myślami.

***

   - Młody, zamykam już. Fajnie by było, gdybyś zdecydował się wyjść, wiesz?
Mężczyźnie odpowiedziała cisza. Spojrzał w kierunku stolika chłopaka. Zza kanapy dostrzegł czarną czuprynę, więc pewnie spał. Podszedł do niego i spojrzał na jego twarz pogrążoną we śnie. Może nie powinienem go budzić... Wygląda tak uroczo... Chwila! Urocza to może być dziewczyna, nie facet. A on ma pewnie z osiemnaście lat. Ale ten spokój na jego twarzy...  Nagle Seiryo poruszył się niespokojnie. Może go obudziłem? - zaniepokoił się kucharz.
   - Rin... Rinka...ashi... zo... zostań... - zaczął mamrotać, a potem niespodziewanie otworzył oczy. Rozglądał się przez chwilę nerwowo, po czym spojrzał na stojącą przed nim postać.
   - Ach! C-co się stało? Zasnąłem? Ale ze mnie idiota! Przepraszam za kłopot...
   - Nie martw się - przerwał mu. - I tak dopiero miałem zamykać, nic się nie stało. A teraz zmiataj do domu, bo rodzice będą się niepokoić. - ponaglił go. Brunet szybko podziękował i wybiegł. Na dworze zrobiło się chłodniej, ale tylko odrobinę. Chociaż było już grubo po siódmej, upał był taki jakby słońce w ogóle nie zachodziło. Seiryo spojrzał w niebo. Mam nadzieję, że może w nocy spadnie deszcz. Mam dość tego gorąca. Ach... Mam ochotę na loda. No więc postanowił wstąpić do pierwszego lepszego i, co najważniejsze, otwartego sklepu i kupić pożądaną rzecz.
   Było to jedno z nielicznych miejsc, gdzie była wentylacja. Może i nie było tam jakichś wybitnych produktów, ale zawsze to coś. Chłopak skierował się do lodówki, a wybranie loda nie zajęło mu zbyt dużo czasu. Podszedł do kasjera i spojrzał na jego twarz. Zdążył tylko uchwycić niebieskie oczy i nastroszone czerwone włosy. A potem zemdlał.